Foto’s bij Fallen Stars

Fallen Stars en Palos Verdes

Een verkwikkende nacht brengt ons tot onze laatste volledige dag in Los Angeles.
Gisterenavond deden we in een Amerikaans Restaurant de filosofie van de vegetariërs meer dan geweld aan. Reuze biefstukken werden hier geserveerd. Wij namen Filet Mignon en als “Mignon” staat voor mals en sappig dan is de naam meer dan terecht. Wanneer “Mignon” zou staan voor het volume dan is de naam meer dan misplaatst.
We dronken een Margarita voor.  Het restaurant dat we kozen werd door een van de Amerikaanse collega’s van Jan (van het Getty Instituut) aanbevolen. Ik vond het boeiend om die echt Amerikaanse manier van “deftig uit eten te gaan” te zien. Het restaurant is vrij donker en ook vrij druk. Een live band speelt Jazzy muziek.Bij het binnenkomen van het restaurant wordt men opgewacht door een ober die je dan verder de hele avond bedient. In het midden is een grote bar  waar enkele barmannen een deel van het publiek voorzien van (voornamelijk)  cocktails. Bijna iedereen gaat langs de bar en drinkt daar zijn aperitief terwijl men op zijn tafel wacht. Het (naar mijn gevoel toch wel groter) persoonlijk contact hier in Amerika vind je ook hier terug. De ober die je verwelkomde zoekt je terug aan de bar en duidt de tafel aan. Bij het binnenkomen wordt je naam gevraagd en hij spreekt je nu ook voortaan zo aan. Dat geeft toch wel echt een bepaalde warmte.

En deze morgen werken we het Hollywood-evenement verder af. We bezoeken toch nog het Kerkhof met de beroemde artiesten.  Men zou kunnen zeggen dat het begrip “From Star to Black Hole” hier helemaal tot leven komt, maar het gaat hier nu toevallig over “overledenen”.  Beroemd of Onbekend, dood gaan is voor iedereen gelijk. Hier op dit kerkhof liggen echter vele beroemdheden begraven, en het siert hen maar de meesten hebben niet gekozen voor bombastische grafzerken. Het moet gezegd, het lijkt een vredevolle plaats. De lokatie is goed gekozen en het uitzicht is echt sereen. Ik ben onder de indruk van de keuze om zwarte, sierlijke,  zwanen op de bijhorende vijver te zetten.  We zoeken de grafsteen of het grafmonument van een aantal beroemdheden. De bomma laat zich fotograferen bij Jayne Mansfield, Tyron Power en Rudolf Valentino.  Ik heb een grafsteen gekozen “FRISCO”. Wat deze brave man uitgespookt heeft om “STAR” te mogen worden genoemd, is mij vreemd. Maar de naam alleen, zegt mij wat.
Optimistisch als ze is, vindt de bomma het na een tijdje toch meer dan genoeg om daar tussen die doden niet te blijven rondlopen en we besluiten om op te stappen.
We rijden naar Palos Verdes, een schiereiland tussen Los Angeles stad en de Haven, net voorbij San Pedro. We genieten van prachtige vergezichten.

Deze avond is onze laatste avond hier. We besluiten lekker thuis te genieten van een zelfbereide maaltijd. We maken een ovenschotel met kip, pellepetatjes en ui. Wanneer ik deze laatste pagina van mijn webog vanuit LA beëindig zal ook de maaltijd klaar zijn. Ons bomma heeft al besloten dat ze vanavond mee wijn gaat drinken, want alcohol of niet, draaiierig is ze toch.

Morgen bezoeken we het J.P. Getty Instituut en aansluitend vliegen we naar huis.
Jan zal morgen de foto’s van deze pagina op de website plaatsen. En ik zal het wedervaren van morgen en de reis thuis nog afwerken.
Ik verdwijn dus nu terug voor twee dagen. Tot thuis.

Foto’s bij “New stars at the walk of fame”

New Stars at the Walk of Fame

Ons Bomma heeft deze morgen haar haar gewassen en gebrusht. We gaan immers naar Hollywood en je weet maar nooit… Bovendien heeft ze fantastisch geslapen en ze ziet er dan ook ongelooflijk uitgerust uit. Je hoort het zelfs aan haar stem.

De rug van mijn andere patiënt is ook beter, dankzij mijn pillekes.

Op weg naar Hollywood doen we een wandeling op Sunset Plaza, waar we alvast een eerste kennismaking doen met dure, ja zelfs TE dure winkels.  En dan …  Hollywood!!! De bomma heeft daar echt naar uitgekeken. Eerst doen we The Walk of Fame. Dit is een wandeling waar alle grote filmsterren een gouden ster hebben gekregen in het voetpad. Die ster wordt aanzien als een huldiging van de mens die er achter zit; zijn naam wordt daar dan ook op vermeld. De bomma heeft nu echt geen pijnlijke knie meer; integendeel, het lijkt alsof ze nu zelfs geen kniën meer heeft. Ze huppelt als het ware op dat voetpad en laat zich fotograferen bij al haar filmhelden. Een aantal daarvan zetten we hier straks op de website. Zo zie je de bomma bij Paul Newman (nen hele knappe gast geweest zegt ze), Fred Astaire en Doris Day (de bomma zelf werd vroeger vergeleken met haar). Jan heeft Winnie the Pooh uitgekozen (speciaal voor zijn kleindochter Jana die hij altijd plaagt met deze “Woewoe de Pipi” te noemen. Ik heb ook een sterreke uitgekozen : “Mickey Mouse”.  Ik heb dat speciaal voor mijn kindjes gedaan  en op bestelling van Lodeke. In die andere goden ben ik niet zo sterk.  We passeren een aantal beroemde filmstudio’s en op deze wandeling komen we dan ook speciale gasten tegen. We lopen Kermit, the Frog, tegen het lijf, een mislukte Elvis en een zeer goed gelukte Spiderman. Allen willen ze zich laten fotograferen met ons (dat is de wereld op zijn kop he), maar als je daar geen behoefte voor hebt en zij aldus een dollar ontlopen, dan blijven ze even vriendelijk.

Nadien rijden we naar de heuvels van Hollywood waar we een zeer goed zicht over de stad hebben.  Het valt ons op dat er zoveel mooie parken midden in de stad zijn. De natuur is hier toch alomtegenwoordig. En net zoals in de rest van de States is alles hier zo uitnodigend mogelijk aangebracht. Mooie zitbanken overal, uitgestippelde wandelingen, enz. 

Contrasterend hiermee is The Golden Triangle,  een driehoek van straten met dure winkels met de meest exclusieve merken.  Gelukkig hebben we ons lijntje niet meer mee om ons al die dure dingen te moeten aanschaffen (over ons budget zwijgen we wijselijk). Ik meen voor zowel de bomma als mezelf te kunnen zeggen, dat er geen enkel verlangen naar is —> we zijn de gelukkigste mensen van de wereld.  Onderweg zegt de bomma dat het voor haar een droomreis is, dat ze nog nooit zo heeft genoten en dat ze daar zelfs twee dikke kniën voor over heeft.

We rijden door Beverly Hills, met zijn dure lanen en villa’s. Zo zien we nu eens waar Kirk Douglas woont (Dustin Hofman woont bovendien achter de hoek van ons appartement).

Nadien rijden we nog langs Lake Pit. In dat moeras heeft men honderden tonnen beenderen gevonden van pre-historische dieren. Bovendien zijn er breuken in de aardkorst die in verbinding staan met olie en aardgas. Nu en dan ziet men daar dan ook nog aardgas uit opborrelen en op het moeras zelf ligt een laag olie. Vlak daarnaast liggen een aantal zeer bekende musea; maar deze kunnen we nu niet meer bezoeken. Onze conditie noopt ons om ons huiswaarts te begeven. De geplande begraafplaats moeten we overslaan. 
Vanavond gaan we uit eten in een Amerikaans Steak-House. Ik post toch maar al de evenmenten van de dag op de weblog. Ik wil immers morgenavond bij zijn met het noteren. Woensdag keren we immers huiswaarts en de ochtendevenementen zullen niet meer kunnen genoteerd worden hier in LA. De bomma voelt zich ondertussen terug echt goed (de knie staat nog gezwollen, maar toch al minder).

Foto’s bij Santa Monica Third Street promenade en Crazy Venice …

Venice en 3rd Street van Santa Monica

’s Morgens, tijdens het voorbereiden van het ontbijt, doet Jan een verkeerde beweging en heeft een soort blokkade van zijn rug. Zo zie je hoe risicovol die taken zijn die meestal door vrouwen vervuld worden. Hij zal vandaag voorzichtig moeten zijn. Gelukkig heb ik hier nu ook weeral een passend medicamentje voor mee. Bij het voorbereiden van een reis lacht men vaak omdat ik mij op zoveel dingen voorzie, maar het is niet de eerste keer dat men daar achteraf blij mee is.

Na het ontbijt, en vooraleer de andere aktiviteiten aan te vatten, krijg ik deze keer wat meer tijd om mijn weblog aan te vullen. Ik slaag er alzo in om bij te geraken tot gisterenavond. Oef…. 

Opnieuw is het een stralende dag. Men kan zich in België (zeker in de winter) niet  voorstellen hoe blauw een blauwe hemel kan zijn. Men heeft 28° C voorspeld voor vandaag.

We rijden opnieuw naar Santa Monica. Onderweg valt het ons op hoe proper en netjes de straten zijn.  Los Angeles voorziet een boete van 1000 dollar voor sluikstorten (inclusief een papiertje of een sigaret op straat dumpen). Alhoewel het in Oregon maar 990 dollar fee for littering is ( –> allen daarheen dus) loopt er hier nog vrij veel volk rond, en is het gedisciplineerd gedrag van de Amerikanen toch ook een feit. Die discipline zien we ook terug in het verkeer. Zo zie je in de straten een pak minder verkeerslichten dan in Europa. Zelfs aan grote kruispunten is er geen verkeerslicht nodig om dat verkeer in goede banen te leiden. De chauffeur die eerst aankomt rijdt over het verkeerspunt, degene die na komt stopt en wacht zijn beurt af. Ongelooflijk jammer dat “milieubewustzijn” nog niet echt een doorgedreven item is in Amerika. Toch geloof ik dat, eenmaal zij die  mentaliteitsverandering zouden hebben, zij vaandeldragers ivm het milieu zouden kunnen zijn. Ik geloof dat het in de eerste plaats de taak is van de overheid om hen dit bewustzijn bij te brengen. Maar van Bush zal het niet komen vrees ik. 

In Amerika zijn de winkels ook op zondag geopend. 3rd Street is een autovrije straat van Santa Monica en een uitgelezen plek voor straatanimatie. En het zijn hier niet de winkels die onze aandacht vragen, maar de animatie. De vraag is wel of het altijd animatie mag genoemd worden. Jupiter himself staat hele dagen uit de bijbel voor te lezen (Jan trof hem ook al vorige week en had ook toen al de gelegenheid om zich te bekeren). Hij (Jupiter he) is voorzien van een complete uitrusting om afdoende te kunnen intimideren : donkergrijs habijt, drietand en horens. Geen mens kijkt er nochtans van op. Maar ja, hij heeft ook nog  concurrentie : andere bekeerlingen en de Christman … Deze laatste heeft hier duidelijk zijn intrede gedaan en je vindt hem dan ook in allerlei outfits. Echt Amerikaans, soms lijkt het de Kerstman in Disneyland. In België is een Kerststal voorzien van een os en een ezel, hier staan twee met klimop begroeide dinosaurussen het kindje te beademen.  Het zijn afschuwelijke plastieken bomen die de Kerstsfeer hier bepalen met daaronder jingle-bellende zangers. De er om heen liggende zwervers genieten deze periode mee van de sfeer en voelen zich waarschijnlijk minder eenzaam nu Jozef en Maria rondom hen zijn.

Ondertussen is het natuurlijk opnieuw stralend weer. We rijden naar Venice, en dat is The Max. Er zijn geen woorden voor hetgeen je daar te zien krijgt. Jezus Christus live, die folders uitdeelt terwijl hij zijn zware kruis sleept, zangers, drummers, acrobaten, honden met zonnebrillen en Kerstmuts of gewei op hun kop, als Kerstman verklede apen. Skaters, verkleed als clown of als Jimmy Hendrickx, die  hun ding doen ; handpalmlezers, kaartlegsters, waarzegsters met of zonder glazen bol (het zijn weliswaar eerder glazen bollekes, maar als je dat als dakloze allemaal moet versjouwen, dan weet je wel waar je moet voor kiezen).  Je ziet mensen die de oorlog in Irak aan de kaak stellen, maar er zijn er ook die diezelfde oorlog huldigen.  Bijna allemaal zeggen ze : “I love you”, behalve één skater die een groot bord draagt waarop “Fuck the Police of LA” staat. Dat was er waarschijnlijk eentje die zijn afval gedumpt had en 1000 dollar boete kreeg.   

Ik moet echt een knop omdraaien om de ellende van de daklozen te kunnen verdragen. Er zijn echt zwaar gehandicapten bij, een blinde,  kleine Oosterse vrouw loopt met witte laarzen en een met buttoms versierde wit geschilderde houten tak naast een andere zwerver, enz. Het moet gezegd dat ze er meestal gelukkiger uitzien dan de daklozen bij ons. Het goede weer zal daarbij zeker een hulp zijn, en het is ook zo dat velen reeds een hele hebben en houden hebben verzameld welke ze vervoeren  op een boodschappenwagentje van een warenhuis. Er zijn er zelfs bij die, volgens ons,  al een alaminstallatie kunnen gebruiken om  hun inboedel (of noemt dat hier uitboedel) te verzekeren.

 Vermits ik besloot om een eerlijk verslag te brengen, moet ik hier dan ook vermelden dat de bomma een dikke knie heeft. Ze heeft er last van. We besluiten dan ook om thuis te blijven vanavond en kiezen voor een Kaasschotel met wijn. De bomma neemt geen wijn. We gaan op tijd slapen (21uur).

Foto’s van Santa Barbara

Santa Barbara

Hier in Amerika valt onze slanke lijn op, in België (op zijn zachtst gezegd) iets minder. En als Jan zulke ontbijten blijft serveren dan kunnen ze ons naar huis rollen en moeten we geen vliegtuig meer nemen.  We worden nog steeds veel te vroeg wakker, maar voelen ons toch fitter. 

Rond 9 u vertrekken we naar Santa Barbara; het is een ritje van ongeveer 175 km (‘t zijn hier weliswaar miles ;  110 dus). Bijna de hele weg rijden we langs de kustlijn en bewonderen we de enorme villa’s op deze idyllische plaats. De villa’s zijn meestal zo gebouwd dat de achterkant van het huis naar de autoweg gericht is en hun voorkant op het strand uitkomt.  Grote achtergevels houden waarschijnlijk ook het geluid weg. Het lijkt een paradijs om er te wonen bij deze ongelooflijke aangename temperatuur (het hele jaar door!). We troosten ons met de idee dat al dat zand toch veel kuiswerk moet meebrengen. Onderweg zien we grote velden gewassen (o.a. aardbeien en tomaten) waar vele arme Latino’s aan het plukken zijn in de brandende zon.  Dat confronteert ons al met de enorme verschillen hier in Amerika tussen arm en rijk. 

Santa Barbara zelf is een vreemd aandoend stadje en is ontstaan vanuit een missiepost in de 18de eeuw. Het stadje is gebouwd in Spaans koloniale stijl en men heeft geprobeerd om deze stijl te handhaven. Het   resultaat is een lieflijk aandoend geheel met, naar Amerikaanse normen, kleinere winkeltjes en meerdere terrasjes.  We doen wat inkopen. Voor vrouwenmode moeten we hier niet echt zijn. Amerikaanse vrouwen doen hun best om er zo weinig elegant mogelijk uit te zien. Wijde, lompe rokken, brede truien, joggings, jeans, spierwitte benen onder een korte wijde rok maken hier de trend. We kopen wat cosmetica. Ik koop toch een trui (hij is zelfs afgeprijsd, is niet naar hun mode) en Jan krijgt er twee !

Na een terrasje wandelen we naar de pier. De verschillende redenen en manieren van geldophaling door de daklozen zijn soms echt spitsvondig. Zo zijn er enkelen die een grote witte doek met stenen verzwaard op het strand hebben gespreid. Eentje daarvan heeft zijn optrekje met een vaasje bloemen versierd. Borden duiden aan waarom ze geld nodig hebben. Dat kan onder meer zijn : honger, nood aan bier of  auto gestolen, … Zo vindt elke dakloze wel zijn Samaritaan; deze kan ofwel gewoon een medelevende, een alcoholist of een autofreak zijn. Dit straatleven trekt echt wel onze aandacht.
Op de pier zijn het vooral de neergestreken pelikanen die ons amuseren.  Die beesten zitten tussen de wandelaars alsof het hun soortgenoten zijn. Op een bepaalde manier lijken ze zelfs intelligenter te zijn dan de mensen. We zien er eentje een vislijntje pikken van een visser alsof hij daarmee sneller kan vissen vangen dan op zijn aangeboren manier; en een andere pelikaan zien we gewoon stoutweg de vissen uit de emmer van een visser stelen. Hij lijkt te zeggen : “vang jij maar voor mij, het is mij veel te koud in dat water”.  Amerikanen lijken zich echt niets aan te trekken van blikken van anderen omtrent vreemd gedrag. We zien een normaal ogende man steeds maar rondjes rijden op de pier met een fiets waarop een houten bak gemonteerd is met een muziekinstallatie. Tientallen rondjes draait hij waarbij steeds dezelfde muziek uit zijn fiets komt. Zou dat misschien een autist zijn?

De bomma is moe (eigenlijk ik ook) en we keren terug. ’s Ochtends zagen we dat een groot stuk autoweg recentelijk in was gezakt. Daardoor staan we nu 45 minuten in de file. De bomma zet zich wat scheef en onderuit in de auto om haar knie wat meer te kunnen leggen. Nadien heeft ze blijkbaar een beetje last van wat draaiingen.  We zullen ze in het oog houden en misschien toch ook wat meer moeten laten rusten.  Maar ze is zo enthousiast over alles, wil alles volop meebeleven en wil absoluut geen extra last veroorzaken.

Rond 20 uur vertrekken we naar goed Indisch Restaurant. We moeten daarvoor 5 minuutjes stappen. Het is nu echt fris geworden en het waait hard. Amerikanen zijn uiterst voorkomend voor voetgangers. Als je ook maar een zebrapad nadert dan stoppen ze reeds. En soms komen ze ook een beetje gek, maar zeer openhartig, over. Terwijl we staan te wachten aan een rood licht roept er eentje heel nadrukkelijk : “Merry Christmas” – we zijn 02 december. Ze hebben nog wat te gaan…

Het Indisch eten smaakt en de bediening is af.  Wanneer je in Amerika niet echt Amerikaans eet dan is het echt wel goed. Toch zullen we een dezer dagen ook eens een Steakhouse aandoen.

Rond 22 uur, na nog aan de website te hebben gewerkt, gaan we slapen. 

Het eerste wat we morgenochtend zullen doen is naar onze Lavanture website gaan kijken naar de comments. Blijkbaar zijn er toch weinig mensen die ons graag zien.

Foto’s Getty Villa, Malibu en Santa Monica

Enkele foto’s van de eerste bezoekdag !

De Getty Villa en Malibu

Na een verkwikkende nacht in een zalig bed staan we op om 7.15 u. Ikzelf lig al een tijdje wakker maar heb toch nog veel deugd aan het doezelen.  De dames mogen aantreden (jaja, Koninklijk aantreden..) voor een door Jan bereid ontbijt waar zijn vermaarde spek en eikes niet op ontbreken.  Vandaag staan de Getty Villa en Malibu op het programma. In de vlugte probeer ik nog een beetje aan het weblogje te werken, maar om een of andere reden geraak ik plots de hele voorbereide tekst kwijt.  Het is dus nu een feit (welke ik weliswaar nog zal proberen in te halen) maar ik raak een dag achter met het schrijven. Het vraagt echt discipline om elke dag te schrijven, tijd om de snel ingetikte tekst te herlezen is er niet en mijn ventje ook heeft ook wel eens graag mijn aandacht.

Gisterenavond, toen we arriveerden, had de bomma behoorlijk last van een pijnlijke knie. Hij stond ook vrij dik. Gelukkig zijn we op veel voorbereid en hebben we daar ook een medicamentje voor mee.
Vandaag is het stralend weer en de lucht is ongelooflijk helder. Om 9 uur vertrekken we naar de Getty Villa. Onderweg geeft de bomma haar ogen goed de kost.  Het is eigenaardig hoe weinig verkeersborden er staan in Amerika; daar tegenover staan er ongelooflijk veel uitgeschreven boodschappen aan de kant van de weg. Het lijkt wel alsof Amerikanen kinderen zijn en enkel dingen kunnen begrijpen die duidelijk uitgelegd zijn. In plaats van het gepaste verkeersteken staat er dan : “Left lane must turn Left” en bvb in de nabijheid van een zebrapad staat er dan Ped Xing. De eerste keer in Amerika waarbij ik “Ped Xing” zag staan dacht ik dat we in de Chinese wijk zaten; de tweede keer dacht ik “Amaai, nog een Chinese wijk” maar de derde keer dacht ik :”Nee, er zijn inderdaad veel Chinezen, maar zoveel dat er op elke hoek van de straat een Chinese wijk is, dat kan niet, en inderdaad, het betekent pedestrians crossing of -xing.

De villa van J.P. Getty welke opengesteld is voor het publiek, was oorspronkelijk zijn eigen museum en is opgevat als een copie van een Romeinse villa. Een grootse restauratie werd vorig jaar voltooid. Het resultaat is verbluffend. Architecturaal is het een meesterwerk en je valt er bijna van achterover. Onmiddellijk denk ik aan Niels, die hier nog niet is geweest. De combinatie van de Romeinse villa en de aanbouwen in heel moderne stijl is onbeschrijflijk. Omgeving (het zicht op de Stille Oceaan),  licht en lucht werden mee opgenomen in het geheel. Alles is voorzien : parkeerplaatsen (zo is het dak van deze parkings volledig beplant zodat de eenheid met de natuur nog volkomener is), prachtige terrassen aan de rand van idyllische waterpartijen, voorzieningen voor gehandicapten, vriendelijk en openhartig bewakers, enz… We genieten. Toevallig is er net nu een tentoonstelling van de grootste mozaïek-meesterwerken. We zijn onder de indruk. Bovendien is het stralend weer, 24° en de lucht is helder blauw. We genieten met volle teugen, ons geluk kan niet op. 
Na een verfrissend slaatje met zicht op de Stille Oceaan rijden we naar Santa Monica. Daar kuieren we op de pier en  genieten van de straat- of beter van de pieranimatie. Het is ongelooflijk dat we hier aan de rand van de grootste zee van de wereld staan. Voor onze ogen speelt zich een tafereel af van spelende dolfijnen, duikende en visvangende pelikanen en hoestende (of blaffende?) zeeleeuwen.  Ik denk trouwens dat er van die laatste soort eentje op ons vliegtuig zat. Ik dacht nog : wat een bacillen verspreidt die toch, maar nu realiseer ik mij dat het meer een natte hoest was.  De bomma ziet af van een laatste wandeling. We rijden nog langs een warenhuis (The Ralph’s, Jan heeft daar een klantenkaart) en de bomma trakteert met champagne (we zijn dat nu gewend zegt ze).  Ondertussen zijn vooral de bomma en ik doodmee (onze Jetlag doet zijn werk). Daarom houden we het bij uitgehaalde pizza en gaan rond 21 u naar bed.