Een (on)verwachte gast

’s Morgens tijdens het douchen belt Niels.  Net zoals vorig jaar in de camper, heeft hij ontzettend veel last van de zetels van de wagen. En, alhoewel ik hem rugpilletjes mee heb gegeven, vreest hij dat hij zal moeten terugkeren en minstens van auto zal moeten wisselen.  Hij vertelt wel dat hij al genoten heeft van de natuurpracht van Sequoia en een beer heeft gezien.  In eerste instantie ben ik maar gedeeltelijk van slag omdat het niet heel duidelijk is dat de grote tocht zal opgegeven worden. Later tijdens ons gesprek blijkt dat hij de grote tocht liefst ruilt met tussentijdse kortere trips in mijn gezelschap.  Dat lijkt ook aanlokkelijk natuurlijk, alhoewel het mijn plannen wel helemaal ombuigt. We mogen Niels vanavond terug verwachten.

Ondertussen heeft Jan een verrukkelijk ontbijt gemaakt van eikes met spek en gebakken bookes.  We eten allebei met smaak, terwijl we dat telefoontje van Niels toch proberen een plaats te geven.  We denken allebei dat Niels reeds beseft dat alleen kamperen toch eigenlijk niet zo leuk is. Zoals Jan zegt is kamperen toch in hoofdzaak een sociaal gebeuren. Bovendien beseffen we alle drie ook, dat we ieder op zijn manier, een meerwaarde geven aan het vakantiegebeuren.

Net na het eten word ik plots helemaal misselijk.  Het lijkt wel of het ontbijt (versterkt door mijn bezorgdheid om Niels)  mij misvalt.  Ik ga terug op bed. Dat halfuurtje daar is voldoende om het ontbijt te verwerken en al helemaal duidelijkheid te hebben in het avontuur van Niels.

Na het computerwerk besluiten Jan en ik om langs het strand, naar Venice te wandelen. Jan smeert  mij in met sunblocker n° 3O.  Zo langs het strand, voel je natuurlijk niet zo de brandende zon en na ongeveer 2 uur te wandelen tot Venice heeft die dan ook haar ding reeds gedaan.  Ik ben verbrand, maar ik weet dat ik daar tamelijk snel van af geraak. In Venice zijn opnieuw de meest verscheidene Charlatans aan het werk met straattoneel en we genieten van dat gekke gedoe.  We genieten van een heerlijk reuzegroot vers geperst fruitsap.

We keren terug langs Santa Monica en zien op de parking van ons hotel de auto van Niels staan. Hij is net gearriveerd.  We drinken een glas en praten bij.  Waar ik het meest blij mee ben, is dat hij zichzelf bewust geworden is dat ook hij niet geschapen is om alleen te kamperen.  Ik ben blij dat hij dat toegeeft.   We genieten van elkaars aanwezigheid.  Ik zal de volgende dagen vertellen over zijn beer-ontmoeting. Ik heb net vier dagen dagboek ingevuld.

Om het thuisgevoel nog een extra dimensie te geven aan Niels maak ik Belgische kost. Eerst een slaatje met verschillende charcuterie-soorten en daarna peekes met erwtjes, varkensmedaillons en aardappeltjes. Een extra portie aardappelen wordt meegekookt voor overmorgen zodat Jan, die door de nieuwe plannen, alleen zal achterblijven, petatjes kan bakken.

Omdat Niels doodmoe is gaan we (weerom al een keer) op tijd slapen.