De aankomst

Na een vermoeiende reis via Philadelphia welke met zich meebrengt dat we 27 uur aan één stuk wakker blijven, zijn we veilig geland. Het laatste halfuur van de vlucht zien we vanuit de lucht voortdurend vuurwerk. Het is de Amerikaanse nationale feestdag en uiteraard wordt dat hier tenvolle gevierd.  Aan de luchthaven van LA staat mijne Macho Jan met een simulant van een 4 x 4 ons op te wachten.  We zijn blij elkaar terug te zien. Een andere Macho komen we onderweg tegen onder de vorm van een mormel van een hondje die de 405 (lees niet de vierhonderd en viijf, maar lees: four-oh-five) voor onze neus oversteekt.  We kunnen zien dat de Hero met ons als belanger reeds het derde baanvak van de vijf heeft overgestoken. Het is vreemd om alle chauffeurs op die drukke rijweg te zien stoppen wanneeer ze het beest bemerken. Nog twee baanvakken heeft hij te gaan vooraleer hij het verkeer van de andere rijrichting met vijf baanvakken ook kan trotseren.  Ofwel heeft dat beest duidelijk zelfmoordplannen, ofwel heeft hij een weddenschap aangegaan. In elk geval zal hij kunnen vertellen wanneer hij aan de overkant van de baan levend aankomt.  Hij zal waarschijnlijk met zijn voorpot tegen zijn kop tikken en zeggen dat de American drivers goed zot zijn om te stoppen zodat hij kan passeren. 

Een goed koel pintje op ons appartement doet ons nog even herleven maar rond 11.3O u plaatselijke tijd kruipen we onder de wol.  De wol (is enkel een laken) van een bed welke breder is dan lang, duidelijk American size dus. Misschien kunnen we de GPS of het Tomtommeke welke we hier van plan zijn om te kopen, ook gebruiken om elkaar terug te vinden in dat grote bed. In elk geval ligt het formidabel.