De terugreis

Aansluitend aan het Getty bezoek brengt Jan ons naar LAX (de luchthaven van Los Angeles).

We nemen afscheid.  Wij gaan hem missen en hij zal ons missen. Maar eigenlijk is mijn poeze ook een beetje blij dat we weg zijn omdat hij dan van die weblog verlost is. De schat had er last van. Hij miste mijn volle aandacht. Ik voelde het van de eerste dag en hij geeft het ridderlijk toe. Toch is hij tevreden met het resultaat (vooral voor de bomma). En ik moet zeggen “er kroop echt energie’ in”.

Op de luchthaven verloopt alles zoals gepland, Jan blijft bij ons tot na het inchecken. Op de vraag of we Guns and Drugs mee hebben antwoorden we braafjes “nee”; ik denk immers dat er hier niet mag gelachen worden.  Aan de scanner ergert de bomma zich omdat dat ze haar schoenen moet uitdoen en mijn handbage wordt er weerom eens uitgepikt voor een grondiger kontrole. Maar gelukkig vinden ze ook hier niets verdacht. In tegenstelling tot de heenreis zijn we nu goed op tijd en kunnen nog 15 minuten uitblazen.

Bij het inchecken is gebleken dat we niet naast elkaar zullen zitten.  Vermits ik dat probleem al eens heb opgelost, denk ik hier opnieuw dat het een lierke van een cent zal zijn. Nu blijkt het toch wat moeilijker. Gelukkig heb ik, wanneer ik het voor iemand, anders dan mezelf,  moet opnemen, extra kracht.

De air-hostess vraagt mij de verlangde ruil van zitplaats zelf te regelen met de omgevende passagiers.  Onze zitplaats is dus oorspronkelijk  een plaatsje achter elkaar in het midden van een rij van drie (een rij aan het raam). Twee rijen van drie moet ik dus onder kontrole proberen krijgen. De eerste man die arriveert is een vriendelijke heer die aan de buitenkant van de rij zit. Deze man heeft echter lange benen en verkiest om aan het gangpad te zitten. Met alle respect natuurlijk.
De volgende twee, toeval of niet,  is een Joods koppel. En de man himself, vraagt aan ons of ze samen kunnen zitten. “Because we are a couple” zegt hij. In die vraag zit muziek en ik maak onmiddellijk een rekensommetje en zeg verheugd dat het OK is, maar dat de bomma aan de buitenkant wil zitten. Zo gezegd zo gedaan, de bomma en het koppel installeren zich. Maar na 2 minuten staat de man recht en zegt dat hij zich bedacht heeft en dat hij toch aan het gangpad wil zitten. OK, zo gezegd, zo gedaan. Ik begrijp dat de bomma terug op de haar toegewezen plaats (in het midden van de drie) moet gaan zitten. Maar hij wil perse dat plaatsje aan het raam afstaan. Hij zegt “you can have the window seat”, maar ons bomma moet en wil geen window place. Ze wil niet aan dat raampje. Ze heeft schrik van dat raampje. Ik zeg vriendelijk : “Sir, we don’t want that window seat”. Hij zegt terug : “But you can look outside”. We zitten verdorie boven een vleugel en er is alleen vleugel te zien. “OK” zegt hij en geërgerd laat hij de bomma aan de buitenkant van het gangpad zitten en aldus zit ze nog altijd (nu schuin) voor mij. Maar nu, zie ik licht in de zaak: het koppel zit aan het raam en de bomma aan het gangpad, die brave mijnheer met de lange benen ook aan het gangpad; maar achter de bomma. De airhostess die het gedoe met het raampje mee heeft gevolgd vraagt nu aan de lange benenmijnheer om te wisselen met de bomma. De arme bomma stelt zich terug recht (en dat gaat echt niet gemakkelijk tussen zo smalle stoelen) en wil wisselen. Maar die tiest van dat koppel wipt toch wel zo snel als hij kan terug op die buitenstoel. Daar staat de bomma en die langebenenmijnheer nu echt voor gek. Ik voel mij echt verlegen naar de benenman toe en verontschuldig mij alvast. Nu blijkt dat de Joodse man een vriend aan de overkant van dat gangpad heeft waar hij eigenlijk ook naast wil ziten (ook een Joodse mijnheer). Hier had ik natuurlijk kunnen zeggen terwijl ik op die twee Joodse mannen zou wijzen : “Haha, you are a couple, now I understand” maar dat heb ik niet gedaan!!! Ik zeg echter met een zeer boze stem dat hij moet beslissen waar hij wil zitten: ofwel op de plaats welke is toegewezen ofwel zodanig  dat één van hen beiden aan het raampje zit en ik wijs er hem op dat hij ZELF om een wissel heeft gevraagd!  De bomma had ondertussen al braafjes teken gedaan, dat ze, indien nodig, wel aan dat raampje zou gaan zitten. Maar nu heb ik vuur gegeten en ik wil niet meer wijken. Uiteindelijk wordt de zaak geregeld : mijnheer en mevrouw zitten aan dat raampje (naast elkaar he, niet op elkaar), de lange benenmijnheer zit er naast en wij zitten er achter (ook naast elkaar)  en met nog een andere brave mijnheer naast de bomma die haar plastieken zakjes altijd opendoet. De airhostess en de mensen rondom doen teken naar mij dat die mijnheer toch geen gemakkelijke was.

De vliegreis verloopt goed. We drinken terug champagne, eten, lezen wat en dutten een beetje. Ook in Parijs gaat alles gepland. Enkel in Brussel-Zuid verliezen we een extra uur. De taxi-chauffeur zoekt ons op een verkeerde plaats in het Station en kijkt bovendien over ons heen omdat hij dacht dat Mijnheer Wouters zijn passagier moest zijn.

Moe maar tevreden over onze reis, vinden we Niels terug.

Hiermee beëindig ik dan mijn verslag van onze trip naar LA. Ik hoop dat jullie deugd beleefden aan het lezen ervan.

So long!